Poniesienie straty podatkowej nie zwalnia dłużnika z obowiązku ujęcia wartości niezapłaconego zobowiązania w zeznaniu rocznym. W takiej sytuacji podatnik powinien zmniejszyć kwotę straty o zaliczaną do kosztów podatkowych wartość zobowiązania. Jeżeli wartość zobowiązania jest wyższa od kwoty straty podlegającej zmniejszeniu, to C)Umowa o zwolnienie dłużnika przez osobę trzecią od obowiązku świadczenia. Art,. 392. Jeżeli osoba trzecia zobowiązała się przez umowę z dłużnikiem zwolnić go od obowiązku świadczenia, jest ona odpowiedzialna względem dłużnika za to, że wierzyciel nie będzie od niego żądał spełnienia świadczenia. UMOWY ODNOSZĄCE SIĘ DO OSÓB TRZECICH.-art. 391 KC - Umowa o świadczenie przez osobę trzecią polega na tym, że jeżeli w umowie zastrzeżono, że osoba trzecia zaciągnie określone zobowiązanie albo spełni określone świadczenie, ten kto takie przyrzeczenie uczynił odpowiedzialny jest za szkodę, którą druga strona ponosi przez to, że osoba trzecia odmawia zaciągnięcia Jeżeli dłużnik jest zobowiązany w ten sposób, że wykonanie zobowiązania może nastąpić przez spełnienie jednego z kilku świadczeń (zobowiązanie przemienne), wybór świadczenia należy do dłużnika, chyba że z czynności prawnej, z ustawy lub z okoliczności wynika, iż uprawnionym do wyboru jest wierzyciel lub osoba trzecia. Kodeks cywilny. Dz.U.2023.0.1610 t.j. - Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny. Tytuł III. Ogólne przepisy o zobowiązaniach umownych. Art. 384. Wzorzec umowy, ochrona konsumenta. § 1. Ustalony przez jedną ze stron wzorzec umowy, w szczególności ogólne warunki umów, wzór umowy, regulamin, wiąże drugą stronę, jeżeli Zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy zostało uregulowane w art. 362 Kodeksu pracy. Pracodawca jednostronnie podejmuje decyzję w tej sprawie. Może jednak przychylić się do wniosku. Nie ma możliwości udzielenia na ten czas urlopu wypoczynkowego. Jakie wynagrodzenie należy się pracownikowi? WEXa2oj. Zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy zostało uregulowane w art. 362 Kodeksu pracy. Pracodawca jednostronnie podejmuje decyzję w tej sprawie. Może jednak przychylić się do wniosku. Nie ma możliwości udzielenia na ten czas urlopu wypoczynkowego. Jakie wynagrodzenie należy się pracownikowi? Jak wygląda wzór zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy? Czy pracodawca może cofnąć swoją decyzję? Zwolnienie z pracy podczas okresu wypowiedzenia Co do zasady pracownik wykonuje swoją pracę podczas okresu wypowiedzenia aż do momentu rozwiązania umowy o pracę, czyli do momentu upływu tego okresu. Za ten czas otrzymuje normalne wynagrodzenie przewidziane w umowie o pracę. Kodeks pracy przewiduje jednak odstępstwa od tej reguły. Jednym z nich jest możliwość jednostronnego zwolnienia pracownika z obowiązku świadczenia pracy przez pracodawcę. Skorzystanie z takiej możliwości może być podyktowane dostępem do ważnych informacji finansowych firmy bądź przejściem pracownika do konkurencji. Reguluje to art. 362 Kodeksu pracy: „W związku z wypowiedzeniem umowy o pracę pracodawca może zwolnić pracownika z obowiązku świadczenia pracy do upływu okresu wypowiedzenia. W okresie tego zwolnienia pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia.” Przepis ten został wprowadzony do ustawy kodeksowej dopiero 22 lutego 2016 r. Wcześniej również stosowano zwolnienie pracownika z obowiązku pracy w okresie wypowiedzenia, ale takie działanie nie miało wówczas żadnej podstawy prawnej, co mogło się wiązać z licznymi problemami natury prawnej. Polecamy produkt: Multimedialny pakiet wiedzy: 6 kluczowych zmian 2019 – KADRY. Warto zaznaczyć, że zwolnienie nie musi dotyczyć całego okresu wypowiedzenia. W zależności od potrzeb pracodawcy może obejmować tylko część okresu wypowiedzenia (a nawet konkretne dni tygodnia czy godziny pracy). Pracownik może wystąpić do pracodawcy z wnioskiem o zwolnienie go z obowiązku wykonywania pracy. Wniosek ten nie jest jednak w żaden sposób wiążący. Pracodawca może więc podjąć decyzję o zwolnieniu z własnej inicjatywy bądź z inicjatywy samego zainteresowanego pracownika. Nie ma przy tym znaczenia, kto wypowiedział umowę. Uważa się, że zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy powinno mieć formę pisemną. W takim oświadczeniu pracodawca wyraźne określa okres niewykonywania pracy przez pracownika (np. wskazuje konkretny tydzień, miesiąc, cały okres wypowiedzenia). Wynagrodzenie za okres zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 10 listopada 2015 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy za czas zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy pracownik otrzymuje wynagrodzenie obliczane jak za czas urlopu wypoczynkowego. Cofnięcie zwolnienia pracownika ze świadczenia pracy Gdyby pracodawca zwolnił pracownika z obowiązku świadczenia pracy, a następnie chciał, aby ponownie wrócił do pracy, musi pamiętać, że nie może tego zrobić jednostronnie. W takim przypadku nic nie uzasadnia żądania pracodawcy powrotu do wykonywania pracy przez pracownika. Nawet szczególne potrzeby pracodawcy, braki kadrowe nie stanowią podstawy do wezwania pracownika do pracy. Jedyną możliwością jest dojście z nim do porozumienia. Zgoda pracownika na powrót do pracy jest w tej sytuacji niezbędna. Pracownik może w porozumieniu z pracodawcą zrezygnować ze zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia i wrócić do pracy. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby pracodawca, w razie wystąpienia potencjalnych problemów kadrowych, zachęcił pracownika do powrotu do pracy wyższym wynagrodzeniem np. w postaci premii. Strony powinny uzgodnić to w porozumieniu o rezygnacji ze zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy przez pracownika. Zwolnienie z pracy a urlop W świetle Kodeksu pracy urlop wypoczynkowy udziela się na dni pracy danego pracownika. W związku z tym zwolnienie pracownika z obowiązku świadczenia pracy na cały okres wypowiedzenia pozbawia możliwości udzielenia urlopu w czasie wypowiedzenia. W takiej sytuacji pracodawca powinien wypłacić pracownikowi ekwiwalent za niewykorzystany urlop. Z drugiej strony pracodawca może wcześniej podjąć decyzję o udzieleniu urlopu w okresie wypowiedzenia, a na pozostały czas okresu wypowiedzenia zwolnić z obowiązku świadczenia pracy. Okres urlopu i okres zwolnienia z pracy mogą następować bezpośrednio po sobie. Pracodawca może zobowiązać pracownika do wykorzystania całego zaległego urlopu wypoczynkowego i urlopu bieżącego proporcjonalnie do okresu przepracowanego w danym roku kalendarzowym (liczonego do dnia rozwiązania umowy o pracę czyli upływu okresu wypowiedzenia). Jest uprawniony przy tym do wskazania konkretnych dni wykorzystania urlopu. Zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia - wzór Zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy – POBIERZ WZÓR >>> Podstawa prawna: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dziennik Ustaw rok 2018 poz. 917) Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 10 listopada 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy ( z 2015 r., poz. 2000) Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik owo zwolnienie przyjmuje. Oznacza to, że do wygaszenia zobowiązania konieczne jest przyjęcie przez dłużnika oferty wierzyciela zwolnienia z długu >patrz przykład 1. Istnieje możliwość zwolnienia tylko z części długu, np. tylko co do świadczenia głównego albo wyłącznie tych ubocznych. W pozostałym zakresie zobowiązanie będzie więc istniało nadal >patrz wzór. Brak jakichkolwiek zastrzeżeń oznacza, że zwolnienie dotyczy należności głównej i wszelkich związanych z nią świadczeń ubocznych. Komentowane zwolnienie skutkuje wygaśnięciem akcesoryjnych zabezpieczeń wierzytelności, takich jak zastaw, hipoteka czy poręczenie. Umowa o zwolnienie z długu może dotyczyć także długu jeszcze niewymagalnego w chwili jej zawierania. Nie ma również przeszkód, aby zwolnienie z długu nastąpiło z zastrzeżeniem warunku albo terminu >patrz przykład 2. O zwolnieniu z długu może też świadczyć fakt, że wierzyciel wydał dłużnikowi pokwitowanie spełnienia świadczenia, ten zaś je przyjął. W tym przypadku dojdzie do zawarcia umowy w dorozumiany sposób. Zwolnienie z długu nie wymaga żadnej szczególnej formy. Dla celów dowodowych powinno ono jednak nastąpić na piśmie. Zwolnienie z długu jednego z dłużników solidarnych nie odnosi skutku wobec współdłużników. Przykład 1. Pani Dominika nie uiściła na rzecz pani Iwy kary umownej za opóźnienie w realizacji robót budowlanych w wysokości 30 tys. zł. Ponieważ jednak opóźnienie nie było długie, pani Iwa wysłała do pani Dominiki e-mail (1 kwietnia 2016 r.), w którym poinformowała, że zwalnia ją z długu i prosi o akceptację tego zwolnienia do 8 kwietnia 2016 r. do godz. 15, zaznaczając, że brak odpowiedzi w zakreślonym terminie zinterpretuje jako brak aprobaty, a dług będzie istniał nadal. Pani Dominika w e-mailu z 4 kwietnia 2016 r. oświadczyła, że owo zwolnienie przyjmuje. Jej zobowiązanie więc wygasło. Gdyby pani Dominika nie odpowiedziała na e-maila albo wysłałaby go z opóźnieniem, nadal byłaby dłużnikiem pani Iwy na kwotę 30 tys. zł. Przykład 2. Sytuacja jak w przykładzie 1, przy czym pani Iwa zgodziła się na zapłatę kary umownej w wysokości 30 tys. zł w trzech ratach po 10 tys. zł każda, płatnych co miesiąc w ostatnim dniu danego miesiąca, poczynając od r. Po uiszczeniu I raty pani Iwa stwierdziła, że jeżeli II rata zostanie zapłacona w terminie, to zwolni panią Dominikę od obowiązku zapłaty III raty. Pani Dominika zapłaciła II ratę w ustalonym czasie, została więc zwolniona przez panią Iwę z obowiązku zapłaty 10 tys. zł (na co wyraziła zgodę). —Anna Borysewicz adwokat podstawa prawna: art. 373 oraz 508 ustawy z 23 kwietnia Kodeks cywilny (tekst jedn. z 2015r. poz. 1830) W relacji wierzyciela oraz dłużnika nierzadko występują sytuacje sporne, na okoliczność których musiały powstać rozwiązania legislacyjne. W momencie pojawienia się po stronie dłużnika poważnych trudności w spłacie zobowiązania, może on skorzystać ze specjalnie powołanej do tego celu instytucji prawnej, jaką jest przejęcie długu. Na jakich zasadach można skorzystać z tego rozwiązania i co powinno znaleźć się w umowie?Czym jest przejęcie długu i w jaki sposób do niego dochodzi?Form pożyczania środków finansowych jest wiele. Od kredytów bankowych poprzez chwilówki i chwilówki ratalne oraz pożyczki od prywatnych inwestorów, na wsparciu finansowym ze strony rodziny kończąc. Wszystkie te sposoby na zdobycie dodatkowych środków łączy jednak konieczność spłaty pożyczki w krótszym bądź dłuższym terminie od momentu powstania zobowiązania. Niestety, nie wszystkie sytuacje w życiu da się przewidzieć, a kondycja finansowa na skutek wielu okoliczności może ulec znacznemu pogorszeniu. Co w takiej sytuacji może zrobić dłużnik? Na przykład poszukać innej osoby, która zdecyduje się na przejęcie jego długu to uregulowane prawnie przeniesienie na osobę trzecią odpowiedzialności za spłatę zobowiązania osoby zadłużonej. Osoba, która zdecyduje się na to, aby przejąć obowiązek uregulowania należności w imieniu dłużnika, to wspomnieliśmy już w powyższej definicji, instytucja przejęcia długu jest działaniem uregulowanym prawnie. Oznacza to, że do przeniesienia odpowiedzialności za spłatę zadłużenia na inną osobę może dojść jedynie na podstawie umowy. Dokument ten będzie się jednak różnił w zależności od osób, które w nim występują. Umowa o przejęcie długu może więc zostać zawarta:pomiędzy dłużnikiem a osobą trzecią (przejemcą) za zgodą wierzyciela, złożoną w formie oświadczenia którejś ze stron. Oświadczenie to traci jednak swój skutek, jeżeli wierzyciel w momencie jego składania nie był świadomy braku wypłacalności przejemcy;pomiędzy wierzycielem a osobą trzecią (przejemcą) za zgodą dłużnika, złożoną w formie oświadczenia którejś ze stron ze strony wierzyciela lub dłużnika na przejęcie długu stanowi najważniejszy z elementów umowy. Od tych oświadczeń zależy bowiem, czy postanowienia umowy dojdą do skutku. Zarówno jedna, jak i druga strona wskazana w umowie ma prawo wyznaczyć termin, w którym wierzyciel lub dłużnik powinien dokonać akceptacji przejęcia długu. Jeżeli data wymagalności upłynie bez reakcji osoby wskazanej, uznaje się, że nie wyraziła ona zgody na wykonanie postanowień akceptacji ze strony dłużnika oznacza, że porozumienie uznaje się za niezawart Kodeks cywilny w Art. 392 przewiduje instytucję umowy z osobą trzecią o zwolnienie dłużnika od obowiązku świadczenia polegającej na tym, że jeżeli osoba trzecia zobowiązała się przez umowę z dłużnikiem zwolnić go od obowiązku świadczenia, jest ona odpowiedzialna względem dłużnika za to, że wierzyciel nie będzie od niego żądał spełnienia umowie o zwolnienie dłużnika przez osobę trzecią od obowiązku świadczenia stronami są: dłużnik w jakimkolwiek istniejącym stosunku zobowiązaniowym (albo w określonym stosunku, który dopiero ma zostać nawiązany) i osoba, która w tym stosunku nie uczestniczy (osoba trzecia).Zobowiązaniowy charakter umowy o zwolnienie dłużnikaUmowa o zwolnienie dłużnika ma charakter zobowiązujący. Rodzi ona po stronie osoby trzeciej obowiązek doprowadzenia do rezultatu w postaci powstrzymania się wierzyciela przed dochodzeniem od dłużnika świadczenia Nie kreuje taka umowa zatem trójstronnego stosunku obligacyjnego w ramach którego doszłoby do zwolnienia z długu pierwszego z dłużników, gdyż podstawowy stosunek prawny pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem nie ulega zmianie. Wierzyciel nie bierze w tej umowie udziału, ani nie traci uprawnień wobec swego wierzyciela wynikające z umowy o zwolnienie dłużnikaUmowa z osobą trzecią o zwolnienie dłużnika od obowiązku świadczenia nie daje żadnych uprawnień wierzycielowi w stosunku do osoby trzeciej. Wierzyciel nadal ma tylko roszczenie o spełnienie świadczenie w stosunku do Okręgowy w Nowym Sączu w wyroku z dnia 22 stycznia 2013 roku, Sygn. akt I C 422/12, uznał, że w przypadku zawarcia takiej umowy, obok pierwotnego stosunku między dłużnikiem i wierzycielem powstaje faktycznie niezależnie od tego stosunku zobowiązanie gwaranta do tego, że wierzyciel nie będzie od dłużnika żądał spełnienia świadczenia. Gwarant nie staje się więc dodatkowym dłużnikiem dłużnika wynikające z umowy o zwolnienie dłużnikaUmowa o zwolnieniu dłużnika od obowiązku świadczenia tworzy po stronie osoby trzeciej zobowiązanie stanowiące gwarancję, że nastąpi rezultat w postaci doprowadzenia przez nią (osobę trzecią) do tego, że wierzyciel nie będzie żądał od dłużnika spełnienia świadczenia. Konsekwencją tego uregulowania jest, że osoba trzecia odpowiada wobec dłużnika za szkodę spowodowaną niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem przyjętego na siebie zobowiązania na podstawie art. 471 stanowiącego, że dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie zobowiązany jest do wynagrodzenia szkody dłużnikowi poniesionej przez to, że jego wierzyciel zażądał spełnienia świadczenia (wyrok Sądu Okręgowego w Słupsku I Wydział Cywilny z dnia 4 października 2016 r., Sygn. I C 391/14).Odpowiedzialność osoby trzeciej wobec dłużnika nie powstaje więc w takiej sytuacji, w której wierzyciel nie dochodzi spełnienia świadczenia od swojego dłużnika, bez względu na przyczyny takiego stanu, w tym także skutków działań osoby trzeciej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia II CK 129/04 – OSP 2006/2/19).Umowa o zwolnienie dłużnika od obowiązku świadczenia a zgoda wierzycielaUmowa o zwolnienie dłużnika od obowiązku świadczenia, jest zawierana jedynie pomiędzy dłużnikiem a osobą trzecią. Wierzyciel nie bierze w niej udziału gdyż umowa ta nie tworzy żadnych zmian w stosunku prawnym pomiędzy dłużnikiem a wierzycielem. Dlatego też wierzyciel, (np. kredytujący bank) nie musi w żaden sposób wyrazić zgody na zwarcie umowy z art. 392 pomiędzy umowy o zwolnienie dłużnika od obowiązku świadczeniaUmowa o zwolnienie dłużnika od obowiązku świadczenia polega na przyjęciu odpowiedzialności odszkodowawczej wobec kontrahenta za to, że jego wierzyciel uzyska od niego należne temu wierzycielowi świadczenie. Umowa ta powinna zatem określać świadczenie, którego niespełnienie osoba trzecia gwarantuje dłużnikowi (wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia II Ca 49/16). Umowa taka nie wymaga zachowania jakiejkolwiek formy szczególnej, może być zawarta ustnie. Oświadczenia stron umowy nie muszą być złożone o zwolnienie dłużnika od obowiązku świadczenia a umowa o zwolnienie z długuUmowa o zwolnienie z długu jest odmienna od umowy prowadzącej do zmiany dłużnika, uregulowanej w art. 519 § 2 pkt 2 Artykuł ten definiuje bowiem instytucję przejęcia długu polegającego na tym, że osoba trzecia może wstąpić na miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony przez umowę między dłużnikiem a osobą trzecią. Na taka umowę wyrazić musi zgodę ta powoduje, że brak zgody wierzyciela na zawarcie pomiędzy stronami umowy o zwolnienie dłużnika od obowiązku świadczenia, określonej w art. 392 nie może prowadzić do nieważności tego o zwolnienie dłużnika od obowiązku świadczenia a umowne przystąpienie osoby trzeciej do długuBłędnym jest utożsamianie umowy z osobą trzecią o zwolnienie dłużnika od obowiązku świadczenia (art. 392 z kumulatywnym przystąpieniem do długu możliwym do zastosowania w ramach swobody kontraktowej. Oba te odrębne instrumenty prawne wywołują odmienne skutki zwalniająca dłużnika od obowiązku świadczenia (art. 392 nie wpływa na główny stosunek prawny będący źródłem obowiązku świadczenia dłużnika, a w szczególności nie skutkuje jakąkolwiek zmianą treści tego obowiązku dłużnik a wobec wierzyciela lub przeniesienia go na inny podmiot. Zawarcie tej umowy powoduje powstanie jedynie gwarancyjnej odpowiedzialności osoby trzeciej wobec tego samego wciąż dłużnika, nie wywierając żadnego skutku prawnego w płaszczyźnie pomiędzy osobą trzecią a wierzycielem, w szczególności nabycia przez wierzyciela uprawnień wobec osoby charakter ma natomiast umowne przystąpienie osoby trzeciej do długu, określane jako tzw. kumulatywne przystąpienie do długu, które skutkuje tym, że osoba trzecia staje się dodatkowym dłużnikiem ponoszącym solidarną odpowiedzialność wraz z dłużnikiem głównym wobec wierzyciela. Ten ostatnio omawiany instrument znacznie polepsza sytuację wierzyciela, ponieważ uzyskuje on uprawnienie do dochodzenia roszczenia ze stosunku podstawowego bezpośrednio od osoby o zwolnienie dłużnika od obowiązku świadczenia – przykłady z praktykiSąd Okręgowy w Nowym Sączu w wyroku z dnia 22 stycznia 2013 roku, Sygn. akt I C 422/12, stwierdził, że brak zgody banku na przejecie całości długu przez powoda wskazuje, że zobowiązanie powoda zawarte w aktach notarialnych o przejęciu wszelkich zobowiązań powódki i zwolnieniu jej z odpowiedzialności traktowane powinno być zatem na podstawie art. 392 co najwyżej jako umowa o zwolnienie dłużnika przez osobę trzecią od obowiązku umowy z art. 392 nie wpływa w żaden sposób na roszczenia wierzyciela (kredytodawcy) w stosunku do dłużnika (powoda) o wykonanie zobowiązania. Wierzyciel nie uczestniczył w tej umowie i nadal ma wierzytelność do dłużnika i może ją skutecznie i w dowolny sposób od dłużnika egzekwować (wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu I Wydział Cywilny a dnia 20-05-2014 r., akt I C 425/12).W wyroku z dnia Sygn. akt II Ca 477/16, Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej z uznał, że żądanie przez powoda spłaty przez pozwaną całości świadczenia wynikającego z uzyskanego kredytu na podstawie zawartej umowy stron opartej na dyspozycji art. 392 kc w sytuacji, gdy tylko około połowa sumy uzyskanego kredytu została zużyta na wspólny umówiony cel jego zaciągnięcia, a w pozostałej części suma ta została zużyta na inne osobiste cele powoda pozostaje w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, rozumianych jako uniwersalne reguły uczciwego zapłaty w postaci przeniesienia własności nieruchomości jest w istocie uzupełniające konstrukcję art. 392 i nie stanowi samodzielnego zdarzenia prawnego, które tym samym nie jest źródłem przeniesienia własności nieruchomości (wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia0 2014-06-27, VIII Ca 331/14).Na temat umownego przejęcia długu – czytaj tutaj Spółka z ma dwóch udziałowców. W 2004 r. udzielili oni spółce pożyczki po 100 000 zł. Zgodnie z umową raz w roku naliczane były odsetki w wysokości 5 proc. Teraz spółka chce spłacić kapitał, a z odsetek udziałowcy chcą zrezygnować. Czy należy przygotować jakieś pismo o rezygnacji? Jak to zaewidencjonować w księgach? Aby umorzenie wierzytelności było skuteczne, wierzyciel powinien zawrzeć z dłużnikiem, w formie pisemnej, umowę o zwolnieniu z długu. Pożyczkodawca nie może więc ograniczyć się jedynie do zakomunikowania swojej woli dłużnikowi, ale musi uzyskać jego akceptację. Wartość umorzonych odsetek stanowi dla spółki przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia. W księgach rachunkowych należy wykazać je na koncie „Przychody finansowe”. Każda pożyczka, której wartość przekracza 500 zł, powinna być udzielona na podstawie pisemnej umowy. Zawierając taką umowę, pożyczkodawca zobowiązuje się przenieść na własność pożyczkobiorcy określoną ilość pieniędzy, natomiast pożyczkobiorca zobowiązuje się do zwrócenia tej samej ilości pieniędzy w uzgodnionych terminach. Jeśli w umowie nie określono terminu zwrotu pożyczki, to pożyczkobiorca (dłużnik) zobowiązany jest zwrócić pieniądze w ciągu sześciu tygodni po wypowiedzeniu przez pożyczkodawcę (wierzyciela). Umowa pożyczki, w zależności od woli stron, może być umową odpłatną bądź nieodpłatną. W obrocie gospodarczym umowa pożyczki jest z reguły umową odpłatną, a jej odpłatność należy wyrazić w jej oprocentowaniu. Występujące w obrocie gospodarczym odsetki kapitałowe stanowią wynagrodzenie za korzystanie ze środków pieniężnych osoby trzeciej. Odsetki mają wynagrodzić oddającemu środki pieniężne do korzystania, że w tym czasie sam nie może z nich korzystać, np. inwestując je i w ten sposób pomnażając. Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. Dlatego aby zobowiązanie wygasło, tj. by doszło do umorzenia wierzytelności, niezbędna jest umowa między wierzycielem i dłużnikiem. Jednostronne zrzeczenie się przez wierzyciela dochodzenia długu nie wystarcza do dokonania skutecznego umorzenia dłużnikowi zobowiązania. Dzięki takiemu uregulowaniu w kodeksie cywilnym umorzenia wierzytelności dłużnik zyskuje informacje o tym, że wierzyciel zwolnił go z długu. Dla celów podatkowych umorzenie odsetek od udzielonej pożyczki stanowi dla spółki przychód z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia. Przez pojęcie „nieodpłatne świadczenie” należy rozumieć te wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu. Nieodpłatność omawianego świadczenia oznacza, że pożyczkobiorca przez określony czas korzysta z cudzego kapitału, nie ponosząc z tego tytułu jakichkolwiek ciężarów. Dzięki temu znajduje się w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do tych podmiotów, które korzystają z pożyczek (kredytów) na zasadach rynkowych (tj. za wynagrodzeniem). Wzór. Przykładowy wzór umowy o zwolnienie z długu Kliknij aby zobaczyć ilustrację. Przykład Spółka z ma dwóch udziałowców, będących osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej. Udziałowcy mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski. 1 marca 2004 r. udzielili oni spółce pożyczki na łączną kwotę 200 000 zł (każdy po 100 000 zł). Na koniec każdego roku spółka naliczała, zgodnie z zawartą umową pożyczki, odsetki w wysokości 5 proc. Naliczonych, a niezapłaconych odsetek spółka nie zaliczała do kosztów uzyskania przychodów. 1 września 2008 r. spółka spłaciła pożyczkę, tj. kapitał. Wartość naliczonych odsetek została umorzona na podstawie umowy o zwolnienie z długu, zawartej między udziałowcami a spółką. Ewidencja księgowa 1. Zawarcie umowy pożyczki: Wn „Pozostałe rozrachunki” 200 000 - w analityce „Rozrachunki z udziałowcami” Ma „Pozostałe rozrachunki” 200 000 - w analityce „Pożyczki od udziałowców” 2. Wpływ na rachunek bankowy kwoty otrzymanej pożyczki: Wn „Rachunek bieżący” 200 000 Ma „Pozostałe rozrachunki” 200 000 - w analityce „Rozrachunki z udziałowcami” 3. Naliczenie należnych wspólnikom odsetek (od marca do grudnia 2004 r.) : (200 000 zł × 5% : 12 miesięcy) × 10 miesięcy = 8333,33 zł Wn „Koszty finansowe” 8333,33 Ma „Pozostałe rozrachunki” 8333,33 - w analityce „Odsetki od pożyczek” Ewidencja pozabilansowa Wn „Koszty NKUP” 8333,33 4. Naliczenie należnych odsetek za lata 2005-2007 : (200 000 zł × 5%) × 3 = 30 000 zł Wn „Koszty finansowe” 30 000 Ma „Pozostałe rozrachunki” 30 000 - w analityce „Odsetki od pożyczek” Ewidencja pozabilansowa Wn „Koszty NKUP” 30 000,00 5. Naliczenie należnych odsetek za okres od stycznia do sierpnia 2008 r.: (200 000 zł × 5% : 12 miesięcy) × 8 miesięcy = 6666,67 zł Wn „Koszty finansowe” 6666,67 Ma „Pozostałe rozrachunki” 6666,67 - w analityce „Odsetki od pożyczek” Ewidencja pozabilansowa Wn „Koszty NKUP” 6666,67 6. Spłata pożyczki w kwocie głównej na rachunek bankowy udziałowców (część kapitałowa): Wn „Pozostałe rozrachunki” 200 000 - w analityce „Pożyczki od udziałowców” Ma „Rachunek bieżący” 200 000 7. Umorzenie odsetek na podstawie zawartej umowy o zwolnienie z długu: Wn „Pozostałe rozrachunki” 45 000 - w analityce „Odsetki od pożyczek” Ma „Przychody finansowe” 45 000 Kliknij aby zobaczyć ilustrację. Ewidencja pozabilansowa Kliknij aby zobaczyć ilustrację. Wartość umorzonych odsetek będzie w spółce podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2, tj. jako wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń w postaci niepobranych przez udziałowców odsetek. Joanna Gawrońska biegły rewident Podstawa prawna: • art. 508, 720 i 723 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny ( Nr 16, poz. 93 z • art. 12 ust. 1 pkt 2, ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z • art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z • art. 28 ust. 11 pkt 2, art. 28 ust. 1 pkt 8 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości ( z 2002 r. Nr 76, poz. 694 z

umowa o zwolnienie dłużnika z obowiązku świadczenia wzór